Þarna, í s.k. Sudtribune stúku hjá Borussia Dortmund verð ég, ásamt Tryggva vini mínum, eftir 3 vikur, á leikvangi sem tekur 80 þúsund manns, á leik sem [þegar þetta er skrifað] eru innan við 4000 miðar lausir á og fer fram í fjölmennasta landi Evrópu, hjá liði sem hefur orðið þýskur meistari 3x á síðustu 15 árum. Sudtribune stúkan er n.k. Kop stúka þýskalands, og stærsta frístandandi stúka Evrópu.
Stuðningsmenn Borussia syngja m.a.s. You'll Never Walk Alone, einsog þeir sem sitja í orginal Kop stúkunni á Englandi, og ferst það bara nokkuð vel úr hendi:

Fyrir þennan miða borgaði ég 26 evrur, og það bara á netinu í góðum fílíng í dag.

Miði á völlinn hjá sambærilegu liði á Englandi (3x Englandsmeistari síðustu 15 ár), á sambærilegan leik (standard deildarleik)  kostar á sama tíma frá 137 evrum, eða hátt í 6x meira en miðinn á völlinn í þýskalandi kostar.
Hvað er eiginlega komið fyrir þessa ensku úrvalsdeild, sem sama liðið hefur unnið í 11 skipti af 17, og aðeins 4 lið hafa náð að vinna allt í allt, auk þess sem miði á völlinn kostar hvítuna úr augunum á venjulegum verkamanni.
Það er nefninlega þannig að þó að einstaka leikir séu spennandi í enska boltanum, er deildin sjálf hrikalega óspennandi og fyrirsjáanleg, eins og staðtölurnar frá stofnun hennar sanna (enska úrvalsdeildin varð til 1992):

Þúveist, fokk enski, áfram þýski!